Manolo Castro Alonso, elexido candidato á Alcaldía de Neda polo BNG

O actual portavoz do Bloque Nacionalista Galego, no concello de Neda, foi elexido por maioría absoluta, na asemblea celebrada recemente no local do BNG de Neda, como candidato á alcaldía de Neda,; Manolo Castro, presentou diante da asemblea á maioría da candidatura (unha candidatura que ademais queda aberta a algunha nova incorporación), formada por mulleres e homes que o van acompañar nas vindeiras eleccións municipais do 29 de maio, persoas que ademais do coñecemnto en tareas municipais, gozan de traxectoria no ámbito do movemento asociativo no concello de Neda. Manolo Castro ( traballador da Administración Autonómica ), a estas alturas é un dos mais veteranos concelleiros de Neda, foi responsable do Bloque Nacionalista Galego mais de 12 anos, formou parte dos movementos asociativos do concello e está integrado no Consello Comarcal, máximo órgano de dirección do BNG comarcal entre asembleas.

Xa sei que estamos en festas, pero ?

A crise económica e social de Ferrolterra
Ferrolterra está a sufrir un dos períodos recesivos máis duros da súa historia. O ciclo contractivo, que na ría de Ferrol comezou xa hai tempo coa primeira reconversión, a mediados dos anos oitenta do pasado século, tinguiuse de cores moi escuros no comezo do novo milenio cando, no ano 2004, foi asinado un novo acordo de reconversión entre os sindicatos maioritarios -CC.OO. e UGT- a patronal SEPI e a Unión Europea que obrigaba a saír do mercado da construción naval civil ata o ano 2015 ao estaleiro Astano, un dos principais motores de xeración de actividade e emprego da bisbarra ferrolterrán.
Ademais, a bisbarra ferrolá está a ser gravemente atinxida neste segundo lustro de século polo retraso na dotación de infraestruturas de transporte ao porto exterior de Caneliñas -camiños de ferro e plataforma loxística de Mougá- imprescindibles pra convertilo nunha auténtica plataforma marítima de transporte intermodal, pola nova regulamentación sobre o consumo do carbón que atinxe seriamente á viabilidade do propio porto exterior, ao sector de transporte e á xeración de enerxía eléctrica nas centrais das Pontes, e polos retrasos do concurso eólico e a adxudicación final a empresas sen vinculación efectiva nin plantas de produción en Galicia.
Ora por decisións do governo central, ora por decisións do governo autonómico, os sectores marítimo, naval e enerxético, piares fundamentais pra o futuro desenvolvemento ferrolterrán, están a ser postos en tea de xuizo sen que se produza reacción cidadán diante de tanto aldraxe. Ferrol está adormecido e non é quen de espertar do seu letargo. A súa poboación, avellentada e atordoada polos sucesivos expedientes de reconversión, non é quén de arrepoñerse e os partidos políticos maioritarios e sindicatos afíns, co seu silencio, parecen bendecir este triste sino. É triste que perdamos a memoria do que fomos. E triste que as forzas máis vivas e noutrora mobilizadoras da cidadanía ferrolá fiquen caladas mentres as nosas posibilidades de futuro se esfarelan, mentres o saber colectivo da cidade na área da construción naval, tanto no eido off shore como na construción naval militar como na fabricación de turbinas se vai esvaecendo a base de prexubilacións e xubilacións definitivas dos enxeñeiros, delineantes, técnicos e operarios expertos que fixeron da nosa cidade e das súas empresas Bazán e Astano marcas prestixio internacional na construción naval mundial. É certo que construción naval na ría de Ferrol, ao longo de todo o século XX, deixou en segundo plano os aspectos de racionalización de procesos, organización, control da produción e control de custos. A falla de capacidade directiva para resolvelos -Bazán e Astano tiveron enxeñeiros e tecnólogos de primeiro nivel nos eidos da definición técnica, pero malos xestores en orgaización, procesos e control- e o encastelamento sindical nunha actitude inmobilista e pouco flexible, impediron a modernización do sector nos últimos trinta anos.
A anterior dirección de Navantia non foi quén de acadar os obxectivos do plano estratéxico 2007/2011. Os novos xestores deben ser os responsables de impulsar un proceso de modernización tecnolóxica e orgaizativa que permita definir e fabricar novos produtos, diminuír os custos fixos e tecer redes de colaboración máis efectivas e transparentes coas empresas auxiliares. Os sindicatos no deben ficar ao marxe, polo contrario, deben implicarse nunha actitude máis pro-activa, favorecendo a flexibilidade e transladando aos seus afliados a idea de que se a empresa non aumenta a súa produtividade non é competitiva, se non é competitiva non hai mercado, se non hai mercado non hai negocio, e se non hai negocio non hai emprego nin salarios. Desacóugame moito a constatación dun estado de ánimo xeralizado, de derrota, que o penetra todo, que estende o bulo de que o sector naval non ten futuro, e que a única solución e a prexubilación. Algúns din que cos nosos salarios non podemos construír barcos ¡Non é certo! Alemaña é hoxe o principal construtor europeo, Noruega é o principal foco da tecnoloxía off shore en Europa e Dinamarca está a liderar a construción de plataformas de soporte para torres eólicas mariñas. En todos estes países as condicións de vida e os salarios son moito máis altos que os españois. Acontece o mesmo en Asia con Xapón e Corea. O problema non son os salarios nominais, senón a relación entre o que se cobra e o que se fai. É imprescindible aumentar a produtividade do factor traballo, porque é moito máis baixa en España que nos países nos que a construción naval funciona. A responsabilidade cómpre en primeiro lugar aos que dirixen, aos que deberían orgaizar e non teñen capacidade, non queren ou non saben pero, tamén ás orgaizacións sindicais que non poden seguir a pasar do problema sen querer ver as ameazas que atinxen ao sector, sen ter en conta a precaria situación patrimonial da empresa e sen implicarse a prol dos procesos de maior flexibilidade, incremento da produtividade e innovación tecnolóxica.
art, voz
esperta Ferrolterra

Felices Festas

A Asemblea Local do BNG, deséxavos Felices Festas

O nacionalista Pérez Bouza, senador "revelación" para os xornalistas

O senador do BNG recibiu o premio que conceden os periodistas parlamentarios das Cortes do Estado
O senador do BNG, Xosé Manuel Pérez Bouza, foi galardonado onte á noite como “Senador Revelación” por parte dos Xornalistas Parlamentares das Cortes do Estado.
Son moitas as súas iniciativas sobre as principais infraestruturas galegas, nomeadamente ourensanas, sobre aspeitos medioambientais, culturais e socio-económicas. "Sen esquecer a súa orixe ourensá, de A Limia, que lle leva a amosar unha especial sensibilidade cos problemas e temas relacionados con esta terra". A deputada do BNG, Olaia Fernández Davila, tamén estaba nominada polos xornalistas parlamentares ao galardón de parlamentar máis activa

ES LO QUE HAY

La historia se repite y se repite tal cual en el fondo y en las formas, pues lo ocurrido con Astano, ahora se vuelve a vivir con el decreto del carbón. Esa amarga experiencia vivida en Ferrolterra con el astillero de Fene, producto del engaño del PP y del PSOE, ahora se vuelve a repetir con las centrales térmicas de As Pontes y Cerceda y con los mismos partidos como protagonistas.

Los pasos dados hasta el momento con el Decreto del carbón, guardan un parecido extraordinario con lo vivido con Astano, y las presumibles consecuencias, ni que decir tiene. Pero si esto lleva el camino que lleva, que a nadie le quepa la menor duda de que es por la acción política desplegada por los dos grandes partidos así como, por la condescendencia que con estos tuvieron los grandes sindicatos.
Por eso, y aún siendo normal que nos lamentemos, lo que ya no lo es tanto es que nos sorprendamos. Pues las posturas adoptadas por todos estos agentes en alguno de los últimos acontecimientos producidos en esta comarca, dejaron patente que para ellos hay otros intereses que priman por encima de los de Ferrolterra. Y claro, estando las cosas así, por estas comarcas a nadie le puede extrañar el divorcio existente entre la sociedad y la clase dirigente actual.

No se puede entender que haga tan solo unas semanas que los encerrados en el ayuntamiento de As Pontes por el Decreto del carbón, no recibiesen más que apoyos por parte de diputados, senadores, conselleiros, alcaldes..., etc., etc., y ahora, a la vuelta de la esquina, toda esa solidaridad sea mentira cochina.
Una vez más, los ciudadanos de Ferrolterra fuimos espectadores de hasta donde puede llegar la hipocresía de algunos representantes políticos, y eso, se pudo constatar con la negativa de los senadores de los dos grandes partidos a apoyar la proposición del BNG para intentar modificar el decreto del carbón.

¿Dónde están ahora todos esos personajes que hace tan solo unos días se sumaban a todas y cada una de las manifestaciones que por el Decreto del carbón se hacían? ¿Pero dónde están esos que decían que antes que socialistas eran gallegos? ¿Cómo puede un senador de Ferrol, Juan Juncal, no apoyar modificaciones al Decreto para que éste sea más equitativo con su tierra?

Es cierto que estos dos partidos y por su implantación por toda la geografía española, tienen que defender múltiples y diferentes intereses, pero lo que no se puede aceptar, es la doble moralidad que los representantes gallegos de estos dos partidos demuestran un día si y otro también, diciendo una cosa en Galicia y haciendo otra bien distinta en Madrid.

La verdad es que se comportan como unos falsos. Y no vale decir que uno se debe a la disciplina de partido, no, no vale, porque esa es la justificación a comportamientos que casi siempre significan mirar para el propio ombligo.

En democracia, efectivamente a quien uno se debe es a los intereses generales del pueblo, pero esos intereses, no pueden pasar permanentemente por perjudicar una y otra vez a los mismos de siempre, como ocurre con las comarcas de Ferrolterra. Y si llega el momento, en el que uno no puede ser honrado al cien por cien, esa falta de honradez tiene que darse por extralimitarse uno en la defensa de su tierra, en la defensa de la tierra en la que uno nació, en la que vive y por la que es cargo público. Y en ese contexto, creo sinceramente que los representantes políticos y sindicales de Ferrolterra, últimamente no se están portando todo lo bien que debieran con ella.

Se dice del indecente, que es una persona que no tiene honestidad. Y en esa línea, habría que preguntarse hasta dónde llega la integridad de esos políticos que se atreven a posicionarse públicamente y luego sin el menor rubor, cambian su postura y dicen digo donde decían diego. Esos mismos representantes públicos que no dudaran (hay que ver que cara tienen) ni lo más mínimo en volver a pedirle su apoyo a aquellos a los que ahora, una vez más, traicionaron

Los efectos que el decreto del carbón tendrá en As Pontes y Cerceda, así como en sus zonas de influencia, todavía se desconocen, y eso ocurre porque la partida aún no terminó. De momento, ya se consiguió poder subvencionar cuatro años más, y a partir de ahí, ya veremos.

¿Recuerdan que hace dos días era hasta el 2014? Pues bien, ahora ya es hasta el 2018 y veremos hasta donde esto da de sí, porque igual y desgraciadamente, ocurre lo mismo que con Astano.
Mal haríamos los ciudadanos en ignorar todas estas jugarretas que nos hacen, la sociedad debe de tener presente quien y como le defiende, y en ese contexto, debe de saber si tiene que rectificar o no.

Si es lo que hay y se mantiene, es porque el pueblo, soberano, así lo quiere, por lo tanto, si aún teniendo la oportunidad de cambiar las cosas no lo hacemos, luego no nos lamentemos.
Viernes, 10 de Diciembre de 2010 00:00 Jesús Varela Castro ( D.F)

O GOBERNO DO ESTADO E O GOBERNO GALEGO SON OS

HOXE TEMOS QUE FALAR DE IMPREVISIÓN ABANDONO NEGLIXENCIA
HOXE MILES DE GALEGAS E DE GALEGOS, E DESDE LOGO O BNG TAMÉN,
TEMOS A SENSACIÓN DE QUE ANTE A MÁIS MÍNIMA CONTINXENCIA ESTE
PAÍS ESTÁ SEMPRE VENDIDO POLO DESLEIXO E A FALTA DE
COMPETENCIA DO GOBERNO DO ESTADO DO PSOE E DO GOBERNO DA
XUNTA DE GALIZA DO PP.
A responsabilidade é das administracións titulares das vías afectadas,
con independencia do réxime de explotación e conservación (directa no caso
de estradas secundarias, ou concesional no caso de autoestradas e autovías),
xa que
- A adversidade meteorolóxica fora convenientemente advertida,
e polo tanto deberían terse posto en marcha mecanismos
de prevención.
- O colapso non só se produciu en zonas de media e alta montaña
ailladas (algo que poderíamos considerar comprensíbel ) senón
en zonas onde a altitude se sitúa apenas entre 200-400 metros
onde apenas hai concentración de neve, senón
simplemente de xeo.
- A imprevisión foi absoluta pola escasa presenza de servizos de
conservación no día de onte, malia avisarse dun empeoramento
das condicións meteorolóxicas para a noite e mañá do venres.
- Chove sobre mollado, sobre todo no caso da concesionaria da
AP-9, que xa demostrou a incapacidade para garantir o tránsito
e seguridade noutros episodios meteorolóxicos sen que desde o
titular da estrada, Ministerio de Fomento, se lle teñan esixido
melloras no mantemento e conservación da infraestrutura.
Cómpre explicacións tanto por parte do ministro de Fomento como por parte
do presidente da Xunta.
E cómpre non só explicacións, cómpre que se depuren responsabilidades.
Que haxa demisións.
O caos saldouse con molestias para moitos cidadáns, perdas económicas e non
poucos sinistros nas estradas.
Houbo incidencias meteorolóxicas semellantes en Asturias, Euskadi e
Cantabria, mais só en Galiza se tiveron que cortar autoestradas.
Iso ten dous responsábeis: o Goberno do Estado e o Goberno de Galiza.
Mais non abonda coas demisións.
Hai que actuar contra as empresas concesionarias da AP-9 e das
autovías de titularidade galega para que acometan un plano de
conservación serio destas infraestruturas de comunicación.
E hai que actuar tamén contra elas por continuaren a cobrar portaxes en
momentos en que non se presta un servizo adecuado ao cidadán.
Hai que acabar con este escándalo e coa impunidade coa que as
empresas concesionarias actúan, amparadas polo desleixo e a cumplicidade
dos gobernos estatal e galego.

A crise que vive Irlanda

Durante anos, o milagre irlandés foi esgrimido como demostración do suceso neoliberal. Mercado laboral desregulado, baixo gasto social e un desenvolvemento do sector das tecnoloxías da información e da comunicación consecuencia da localización na illa de multinacionais como Intel ou Google, atraídas polas baixas impositivas, a proximidade cultural e lingüística cos Estados Unidos e, todo sexa dito, as facilidades para a expatriación de beneficios.

E o certo é que durante algúns anos o PIB medrou a taxas superiores ao 6%, entanto os bancos e investidores británicos, alemáns, franceses ou americanos acodían á verde Eirín atraídos por unha burbulla inmobiliaria e financeira en pleno crecemento. Mais, ao cabo, a burbulla explotou e como Torres López lembraba hai poucos días nun artigo, pouca xente lembra hoxe que Irlanda foi o primeiro Estado europeo, xa en 2008, en aplicar un draconiano plan de axuste que supuxo unha reducción do 20% no soldo dos empregados públicos, dun 10% no importe das prestacións sociais, un recorte xeneralizado dos programas educativos e sanitarios e a suba do IVA.

Daquela, ao tempo que recortaba o gasto social e produtivo, as autoridades irlandesas decidiron garantir o 100% dos depósitos bancarios nacionalizando deste xeito un burato financeiro superior aos 50.000 millóns de euros sen modificar a regulación do sector e sen incrementar os impostos de sociedades e o gravame sobre os rendimentos do capital. Daquela o FMI deulle os parabéns ao goberno irlandés e prognosticou que en 2009 o PIB crecería un 1%. Mais a realidade foi ben outra. O PIB irlandés esfragouse en 2009 nun 11%, como era de prever á vista do que estas políticas de austeridade recesiva están a provocar noutros países europeos como Letonia ou Grecia. E o burato financeiro seguíu a medrar, mentres o investimento e o consumo estomballaban.

E agora a Irlanda váiselle administrar un novo tratamento de choque. O mal chamado rescate do FMI e da Comisión Europea vai supor o afundimento definitivo do benestar e da calidade de vida do pobo irlandés: despedimento de até 25.000 empregados públicos e rebaixa dos seus salarios, reducción do salario mínimo nun 10%, incremento das taxas universitarias e do IVA, novos recortes do gasto social, educativo e sanitario para unha poboación entrampada en créditos hipotecarios cuxo importe chega a dobrar o valor da vivenda.

E máis outra vez, e non por acaso, o plano de rescate mantén o tipo do imposto de sociedades nun 12,5% –menos da metade da media comunitaria– e renuncia a incrementar o gravame sobre o capital financeiro.

A doutrina oficial explicou a resistencia irlandesa ao rescate nun suposto sentimento soberanista. O que ninguén lembrou é que, por dúas veces, o pobo irlandés rexeitara en referendo un modelo de construción da UE que agora os condena á recesión e á pobreza. Digámolo claramente, a UE e o FMI condenan ao pobo irlandés para rescatar con diñeiro público aos causantes da crise. Os rescatados van ser os bancos e fondos de investimento que acudiron solícitos a inchar o globo irlandés. Agora que este estalou vai ser o pobo de Irlanda e non os accionistas destes bancos os que paguen a factura. Iso si, o patético primeiro ministro irlandés, Brian Cowen, non terá problema: algún dos seus banqueiros amigos ha de mirar por el
xornal

O PP e parte de TEGA rexeitan as mocións do BNG para a continuidade do Noitebus e o Souto de Leixa

Ningunha das duas moción presentadas polo BNG, nos temas do Noitebús e o mantemento do Souto de Leixa na rede pública, recibiron apoio do PP e de unha parte dos membros de TEGA, no caso do PP non nos sorprende xa que responden á voz do seu amo, pero si no caso dos concelleiros de TG, de tódolos xeitos temos que destacar que o SR. alcalde Iganico Cabezón, tivera que utilizar o seu voto de calidade, para que se producira o rexeitamento das mocións.

O BNG de Neda presenta unha mocion instando á Xunta de Galicia a permanencia do Souto de Leixa na Rede Pública

Diante da convocatoria do próximo Pleno ordinario, no concello de Neda o vindeiro xoves.
O Bloque Nacionalista Galego, ven de presentar no rexistro do concello unha moción para ser debatida no mesmo, pola problemática xurdida no CEE Souto de Leixa ( antigo, carmen polo ). Este centro que forma parte da estrutura da prestación de servizos por parte da Xunta de Galicia, e dirixido e xestionado por profesionais coñecedores das problemáticas dos residentes que nel se atopa, ven como o Goberno da Xunta ten decido transformar esa xestión pública do mesmo, por unha xestión de carácter privado, non respectando sequera os acordos de protocolo, acadados e asinados no seu momento, pola comisión mixta, entre a daquela Vicepresidencia da Xunta de Galicia e a Consellería de Educación, nos que se garantía a xestión pública do complexo e o mantemento da plantilla de traballadores na rede pública.
Por todo isto o B.N.G., presenta no concello a moción, solicitando:

instar á Xunta de Galiza a garantir o mantemento da Xestión Pública do CEE Souto de Leixa e mantemento da súa condición de empregados públicos do persoal adscrito ao mesmo, garantindo ademais a súa calidade asistencial.
Instar á Xunta de Galiza ó mantemento e posta en valor dos servizos públicos

Continuamos traballando e limpando o partido: nos somos diferentes

« Presenza en Galicia | Inicio | Tunel submarino »
06 09 10 - 18:35 » Xermán TobíoOs galegos e as galegas temos outra alternativa
En Terra Galega creemos que cada un debe defender as súas posicións dando mostras de respectar ao electorado.
Non dicir a verdade, como está a facer estes días Ignacio Cabezón, demostra que só hai intereses persoais no seu exercicio de transfuguismo
A insistencia machacona de Cabezón en que a Dirección Nacional de Terra Galega carece de "representación democrática" obedece á consigna hitleriana de repetir tantas veces unha mentira que faga parecer que é verdade. A dirección do partido elixiuse nun congreso nacional e a xustiza española (á que recorreron os que perderon o congreso) avalou esa elección. É pavero, iso si, que don Ignacio se preocupe tanto da representatividade democrática o mesmo día que admite que, tras presentarse ás eleccións por un grupo político, pasa a defender as teses de outro sen considerar sequera a hixiénica medida de dimitir antes.
É falso tamén que Cabezón se teña "posto en pe", como di tan teatreiramente, en reunión ningunha da dirección de Terra Galega. Consta nas actas -e poden consultarse- das reunións da Dirección Nacional de Terra Galega que nunca votou en contra de ningunha proposta das secretarías executivas e que votou a favor de todas as propostas da Secretaría Xeral.
Evidentemente, a agrupación local de Terra Galega de Neda vai continuar traballando e se presentará de novo ás eleccións municipais cun equipo de homes e mulleres decididos a traballar polo futuro da vila sen deixar espazo ás ambicións persoais. Terra Galega é un proxecto colectivo que funciona democraticamente, ningún militante pode impoñer as súas ideas se non concita o apoio da maioría dos homes e mulleres que formamos parte da organización. Para sermos rabaño teríamos militado en outro partido.
O futuro para Neda está na defensa dos intereses dos seus veciños e veciñas. A "negociación" PP-Cabezón foi persoal; os concelleiros e concelleiras de TeGa non foron informados dos seus movementos e seguirán defendendo o programa polo que foron elixidos. As lealdades de Cabezón, como se sabe, pouco lle duran; non hai máis que facer un fácil seguimento da súa vida pública.

Creemos que Ignacio Cabezón debe facer públicos os seus acordos co PP, para clarificar se quen se vai beneficiar deles vai ser Neda ou vai ser el.

Finalmente, Terra Galega xa comunicou ao militante Ignacio Cabezón a súa expulsión do partido por incumprimento grave dos seus estatutos e a prohibición inmediata de utilizar o nome de Terra Galega.
Etiquetas usadas: tega
« A "platform" called «… | Inicio | Rosa Díez (en negativ… »

O Goberno amigo do PP non cumple con Neda

Analisados os orzamentos da Xunta de Galiza para o concello de Neda, dende o BNG temos que dicir que o goberno amigo do PP, na Xunta de Galiza, e despois da pirueta política de tranafuguismo realizada, co SR. Cabezón á cabeza, non cumple con Neda nin cos veciños, dicimos que non cumple, xa que tendo a posibilidade de reflectir partidas orzamentarias para quitar do impás no que está sometido o concello en termos económicos, a única partida que se ve reflectida nos mesmos son 50.000 €, para o vial de alta capacidade AP-9,AG-64.
E despois dos recortes realizados ao concello en temas como os servizos sociais, en axudas a recuperación ao Casco histórico, etc, dende o BNG pensamos que podería ser un bo momento para demostrar a boa vontade, reflectindo algunha partida para vivendas sociais, polígono industrial, escola infantil, etc., o que demostra que o transfuguismo avalado polo PP, non obedece mais que a intereses persoais e non dos veciños e veciñas de Neda.

O ESPERPENTO DA POLÍTICA EN NEDA

Como, na obra Luces de Bohemia, de D. Ramón María del Valle Inclán, a política e o espectáculo, que están a representar os gobernantes do Concello de Neda, roza o esperpento.
Os personaxes, descritos na obra de Luces de Bohemia, poderían trasladarse á representación de cada un e cada unha , dos concelleiros, que forman parte deste esperpento tráxico, do cal estaremos á espera do desenlace, agardemos que non sexa o mesmo que sucedeu , con Max Estrella, na obra.
Si algo pode ser distinto, deste tráxico esperpento é a situación histórica ( xa que neste caso está ambientada no século XXI e que a acción en lugar de ser en pouco máis de un día, está, xa vai para tres anos e medio, comeza xusto cando a celebración das eleccións municipais do ano 2007, na que sae elixido un grupo de xente con unhas siglas (TEGA), sen norte nin ideoloxía política ( non mais que aquela que se pronunciaba, nalgún pleno – aquí no se viene a hablar de política-), houbo incluso naqueles intres algún agoreiro-pitoniso que ao mes, xa falaba dunha próxima maioría absoluta –¡ terá que ser con outros actores, cós mesmos xa non pode ser !, pasa o tempo e nin sequera se gardan as formas, os tránsfugas – porque hai mais de un, fan o que saben facer e do resto quedan divididos en dúas sección, os que aguantan e mais aqueles aos que non aguantan, encerellados en loitas persoais todos eles e buscando saídas persoais outros., como naquel parágrafo de Luces de Bohemia “ las imágenes mas bellas en un espejo cóncavo son absurdas “ . No caso que nos ocupa, non precisamos como na obra de Valle Inclán nin caricaturizar nin deformar os personaxes, todo o que presentamos e pura realidade, e un pobo mirando atónito e impasible, sen reaccionar diante tal situación ¿ que está a pasar?, poderiamos rematar, dicindo; os gobernantes de Neda son unha deformación grotesca de algo, que nunca debería ser real.
enviado a la voz de galicia, diario de ferrol

A axenda do odio da dereita

¿Que ten en común a visita de Rajoy a Melilla, co desembarco do PP catalán –cunha eurodeputada francesa– en Badalona á busca de poblados ciganos, a expulsión masiva de ciganos rumanos de Francia ou Italia, a campaña racista/antimusulmá do Tea Party nos Estados Unidos ou a campaña contra o galego da dereita no noso país? A primeira vista un podería pensar que nada teñen que ver e que se trata de meras coincidencias, pero ao mellor ese tipo de coincidencias non son tan casuais.

Claro está que a situación de crise exacerba os problemas; a caída da actividade económica e do emprego aumenta o volume de persoas que quedan en situación de marxinalidade e, sobre todo, aumenta a intensidade da privación dos que xa se encontraban nesa situación. Iso aumenta os problemas de inseguranza e acentúa os conflitos sociais e a violencia de todo tipo que se vive dentro dos estratos marxinalizados e naqueles que están ao seu redor. Porque é ben sabido que a vivencia cotiá deses problemas só en moi pequena medida afecta aos sectores acomodados que, en xeral, quedan lonxe do alcance deses conflitos de convivencia.

Diante desa situación o discurso da esquerda por toda parte trata de racionalizar a situación, tratando de entender e explicar as raíces económicas do problema. Un modelo neoliberal que crea grandes desigualdades sociais, con amplas capas da poboación que vive na privación relativa ao lado da opulencia doutros e sometidas á tentación e presión consumista duns vendedores ávidos de mercado. Máis aínda, a esquerda trata de explicar como nos períodos expansivos o empresariado atraiu man de obra inmigrante, sobre todo nos sectores de baixa productividade, para poder crecer sen elevar os salarios. E, por fin, esa esquerda trata de explicar que a crise económica que deixa millóns de persoas sen emprego, cuns ingresos moi minguados ou reducidos a cero, está provocada por ese modelo neoliberal que se revela inviable; que á larga non é sostible un modelo onde uns países producen e crean emprego, outros consumen en base a rendas e débedas e outros nin unha cousa nin outra. Trata, en definitiva, de explicar que a exclusión social e os conflitos a ela asociados nacen dun modelo económico que cómpre superar e non das características dunhas etnias ou outras e, menos aínda, do feito de ser inmigrantes ou non.

Para a dereita, en cambio, o problema é completamente distinto. Non se trata de racionalizar o problema senón todo o contrario, aproveitalo para desatar a caixa de pandora dos prexuizos sociais e dos baixos instintos. Fronte ao discurso que trata de evidenciar a natureza complexa dese tipo de problemas sociais, a dereita busca acender a mecha das reaccións máis primarias, cos argumentos máis simples e ofrecendo tamén as solucións máis simples, cando menos aparentemente.

Faino xusto no momento en que as bases do modelo económico que encarna se amosan máis inconsistentes e deslexitimadas. No momento en que se evaporan os argumentos lexitimadores no eido económico bótase mán dos fantasmas que acubillan ao redor do medo ao futuro, a incerteza laboral, a inseguridade cidadá, etcétera. E, para iso, cómpre tapar as ameazas que están detrás de factores máis ou menos distantes e intanxibeis para a xente do común –como os fallos do modelo económico– e aguilloar as ameazas de carne e oso, as dos extraños que nos disputan os empregos, os costumes e os espacios. Cando non se teñen solucións para os problemas de fondo nada mellor que inventar problemas cara os que canalizar a carraxe da poboación. E se iso se pode facer alimentando o odio a algún enemigo fácil de bater pois mellor que mellor: os ciganos, os marroquinos, os inmigrantes en xeral.

Estes argumentos que, por outra parte, sempre están presentes no discurso da dereita, pasan a ocupar o centro da súa estratexia cando unha proporción crecente de xente por toda parte amosa un grao de desafección elevado a respeito deste sistema. Até o ponto de que, como amosan as enquisas, mesmo lle quita o crédito a unha “clase política” que parece incapaz de asumir o poder e a responsabilidade de endereitar a situación en beneficio da maioría. E, sobre todo, a estratexia da dereita radicalízase cando os sindicatos –aínda desde a moderación– empezan a artellar por Europa adiante unha tímida contestación social, que no noso caso se concreta na folga xeral do día 29 e que, para drama dunha socialdemocracia rendida, pilla ao PSOE no goberno.

Os ideólogos da dereita saben moi ben que para desprazar o foco de atención nada mellor que mudar de torneo e buscar outro terreo de xogo. Cómpre tamén que os enemigos que encarnan as ameazas sexan febles, o que lle dá un atractivo escepcional ao seu argumentario fronte ao da esquerda, que non se ocorre mellor idea que escoller como enemigos aos poderosos ou, máis difícil aínda, o sistema como tal. Con tamaña disparidade de enemigos, non hai dúbida de quen ten máis fácil arrecadar seareiros.

Pero o máis patético é cando, a falta dese imposible enemigo “exterior”, a dereita opta por cubrir a súa falla de alternativas erguendo a fronteira interior, facendo do autoodio bandeira tras da que fanatizar a todos os acomplexados do país.
Xavier Vence. Xornal

A dignidade no mundo da política, non é unha característica que en xeral poidamos apreciar a cotío.
Anxo Quintana relata nunha recente entrevista nun xornal galego, o seu pensamento sobre diferentes cuestións que están a debate no país, dende o recoñecemento de non estar en estes momentos na primeira liña de decisión política. Querer aparecer coma ex dirixente, alguén da súa ascendencia sobre unha importante parte da militancia do BNG, é un xesto de humildade, pouco común entre aqueles que saben que neste momento onde corresponde sumar é dende a reserva activa, agardando a que volva a chegar o seu momento. Concordo co de Allariz, en que determinados poderes fácticos temen ao nacionalismo moderado, e ademais engado que cando alguén destaca por riba da mediocridade, é un sumando que activa alarmas que fan espertar as conxuras dos necios de quenda.
Quintana pretendeu que a súa organización chegase a outros recunchos ideolóxicos da amalgama política galega, dende a plena convicción de que era o mellor tanto para o país, como para a súa propia organización. Algúns non entenderon esta achega positiva dende unha parte da esquerda nacionalista, disposta a mudar axiomas ideolóxicos, con tal de conseguir que todos aqueles que os prexulgaban como ameaza, o fixesen como alternativa. Sentíronse ameazados tanto os susoditos poderes fácticos, como os gardiáns das esencias da súa organización, enrocados nun ideal de corte marxista-leninista condenado á descomposición política que se aprecia, e que importantes dirixentes frontistas recoñecen ás agachadas, por medo á reacción do sursum corda.
O que é lamentable –e niso concordo con Anxo Quintana– é que a Galicia, para poderen acceder a aquelas demandas históricas en materia competencial, só lle queda a posibilidade de teren algún día un grupo parlamentario propio, ao estilo de vascos ou cataláns, que poida negociar estabilidade por autogoberno. Sería lamentable ter que chegar a unha situación de case chantaxe aritmética parlamentaria, para acceder a unha serie de competencias, que doutro xeito estarán sempre no limbo dos non tan xustos. E mentres os persoeiros que só poden aportar en positivo á nosa sociedade, deixan por dignidade a primeira liña da mediocre política de hoxe en día, os que ocupan –máis que asumen– a súa responsabilidade, malviven nun entorno que lles sobrepasa, por non seren conscientes das súas propias limitacións.
Dicía Forrest Gump na multipremiada cinta de Robert Zemeckis, que para encaixar ben no exército só se precisaba facer ben a cama, e manterse moi erguido diante dos mandos. Iso mesmo pretenden algúns que suceda, con persoeiros como Quintana, que teñen a dignidade de non querer...
Ou non?
Rafael Cuiña. xornal

UN CAMALEÓN DA POLÍTICA

O actual alcalde de Neda ( Ignacio Cabezón ), acaba de protagonizar o que podería chamarse , acto de exaltación do camaleón político, digo isto máis que nada pola súa traxectoria política o longo de moitos anos e a seu troco de cor ( coñecido no pobo cha, como troco de chaqueta ), segundo se lle foran dando as ocasións.
Aparece no seu momento, da man do C.D.S., os resultados para Ignacio, non foron nada doados, esquecendo a súa adicación á política durante varios anos, volvendo a aparecer no cenario político, despois de unha escisión protagonizada polo P.S.O.E no concello de Ferrol, pero desta vez da man do finado Bonifacio Borreiro, tampouco diron para moito, os resultados naquel intre.
Anos mais tarde e da man de Xoán Gato e o recen creado grupo de T.E.G.A., volta á política, acadando o seu soño de ser alcalde de unha vila.
Poucos anos pasaron, para que a transformación política, se fixera ver de novo, no Sr. Cabezón e se puxera, realmente no extremo ( desta vez na liña mais dereitosa do PP ), que xa viña demostrando nos seus feitos, na política municipal, frustrando así a confianza de moitos veciños e veciñas, que lle dirán o seu voto,.
Moitas veces escoitase ( todos os políticos,son iguales), con este acto de transfuguismo político, protagonizado polo Sr. Ignacio Cabezón e impulsado polo Partido Popular ( organización que xa nos ten acostumbrado a este tipo de historias- non hai mais que mirar polo País adiante- ), demostra ás claras, que non; hai quen pode ser integro, nas súas ideas e nas súas actuacións e hai quen por cuestións incluso, alleas á política e posibles intereses persoais e transformándose en camaleón da política, sen rubor e sen importarlle, realmente os intereses dos veciños e veciñas e capaz de facer estas piruetas , tendo ademais o aval e apoio dun partido político, que demostra as claras que é capaz de facer calquera cousa na procura de poder.

O BNG, pide que o goberno municipal poña a disposición dos veciños os equipos técnicos para alegar ó P.O.L.

Dende o Bloque Nacionalista Galego en Neda, non acertamos a entender a posición do Goberno Municipal , diante da exposición Pública do Plan de Ordenación do Litoral por parte da Xunta de Galicia, unha posición que parece máis de submisión, que de defensa dos intereses dos veciños e veciñas que foron os que os elexiron.
Un Plan do Litoral que afecta directamente a máis de 140 vivendas e outras mais de 100 indirectamente, incluso as das zonas dos ríos, deixandoas desprotexidas, en cuestións de legalidade e un goberno municipal, que mira cara outro lado, diante desta situación.
Un Plan do Litoral, que deixa no caso de Neda, coas mans amarradas, cara a elaboración do Plan Xeral de Ordenación do Litoral, xa que tal e como establece o propio P.O.L., en caso de dúbida sempre se atenderá a norma máis restrictiva.
Preguntámonos no BNG, si existirán intereses ocultos?, por parte dos gobernantes, ante tal deixadez e sumisión, ou terá que ver coa presentación de Ingancio Cabezón nas listas do PP.?
Dende o BNG, pensamos que o goberno municipal, debería poñer os medios técnicos do concello, para facilitar que todos os veciños/as afectados, poideran facer as alegacións pertinentes e que legalmente establece a lei no seu caso.

Non aparecera o Camps en Galiza?

O portavoz parlamentario do BNG, Carlos Aymerich, sinalou este martes que existen "cousas sospeitosas" ao redor das adxudicacións da Xunta a distintas empresas de Gerardo Crespo, "unha persoa moi vinculada ao PP", polo que suxeriu que estes fondos poden servir para "financiar a campaña do PP na Coruña". "Un non quere pensar mal, pero vaia...", concluíu.

Preguntado en rolda de prensa sobre a adxudicación de cursos de formación por máis dun millón de euros ao empresario Gerardo Crespo, o deputado nacionalista sinalou que se trata dunha persoa "próxima ao PP da Coruña", particularmente, á conselleira de Traballo, Beatriz Mato, e ao líder popular na cidade herculina, Carlos Negreira.

Ademais, observou que Fundelis -que recibiu da Xunta en 2009 a declaración de Fundación de interese laboral- recibiu "cantidades substanciosas" do Goberno galego, do mesmo xeito que Fundefo, da que é socio o ex director xeral de Formación e Colocación con Manuel Fraga José Jaime López Cossío, que recibe "substanciosas axudas" do departamento que dirixe Beatriz Mato.

Dito isto, revelou que o Goberno de Castela e León -liderado polo PP- tamén adxudicou máis de 180.000 euros a Fundefo para actuacións en materia de emprego. "Estamos ante unha rede? Hai algunha directriz para que as administracións do PP financien ás empresas de Crespo? Quero pensar que non, pero o PP ten expertos nesa materia", sentenciou.

ANTECEDENTES

As sospeitas dos nacionalistas acrecéntanse tras detectar "unha drástica redución" dos fondos que se ceden aos concellos, "sobre todo, na comarca da Coruña", para cursos de formación; que, en cambio, "concéntranse" en empresas de Gerardo Crespo.

De igual modo, Aymerich recordou que a chegada do PP a San Caetano en 2009 supuxo a recuperación do financiamento da Feira Internacional de Acuicultura 'Acui', promovida por López Cossío, e á que o bipartito deixara de apoiar.

Ante esta situación, o dirixente do Bloque considera que "o mellor antídoto é a transparencia", polo que espera obter resposta de "unha batería de preguntas" que rexistrou en sede parlamentaria

Nobre silenzo de Suárez Canal

Ben sabe Alfredo Suárez Canal o que é estar no punto de mira mentres arde Galicia. No verán de 2006, recén chegado á Consellería de Medio Rural, o nacionalista sufriu nas propias carnes os desvelos da dura vaga de lumes e soportou tamén os non menos duros ataques dun PP, novato na oposición, que non tivo reparos en sacar tallada.

Agora que os papeis políticos se invertiron, sería moi fácil para Suárez Canal dar onde doe e sacar rédito político dos lumes. Pero o ex conselleiro prefire calar. Ante as chamadas dos xornalistas, négase a dar declaracións en relación aos incendios forestais. Cuestión de ética e de lealdade política.

Non deixa de ser paradoxal que o mesmo PP que realizaba unha intensa labor mediática sobre os lumes cando estaba na oposición –fronte a un Bipartito que informaba a diario dos focos– agora opte por manter ocultos os datos da queima do monte. A oposición actual tamén amosa que non é da mesma pasta
Cris Moss.xornal

Inseguridade Xuridica?

UN TERZO DAS EMPRESAS QUE OPTAN AO EOLICO NON TEÑEN MAIS DE UN MES DE VIDA
A historia repítese, en parte. Se houbo partidos políticos e empresas que criticaron a lista de aspirantes ao concurso eólico do bipartito por "falta de experiencia no sector", as firmas que optan esta vez a algún dos 2.325 megavatios (MW) a adxudicar presentan tamén certa heteroxeneidade nos seus obxectos sociais. Entes empresariais, moitos deles, constituídos nos últimos 30 días no Rexistro Mercantil e entre os que se encontran compañías do ladrillo, a asesoría xurídica, o naval ou a iluminación. A Consellería de Economía e Industria desvelou onte, nun comunicado, a lista final dos aspirantes, que optan a 14.667 MW (aínda que, pola mañá, o conselleiro Javier Guerra dixo que se pediran 15.660).
Sobre todos eles destacan as pretensións de Gas Natural, que acode da man da construtora Copasa para pedir 1.272 megavatios, o 52% do total que a Xunta adxudicará nesta convocatoria. A empresa coa que se presenta é Fenosa Wind SL, que cambiou de nome -para introducir Fenosa, asociada tradicionalmente a Galicia- o 21 de xullo pasado. A compañía catalá presentou 26 plans industriais por valor de máis de 2.500 millóns de euros e asegura poder crear con eles máis de 7.300 postos de traballo.
ENTRE XUÑO E XULLO

O 21 de xullo publicouse no boletín do rexistro mercantil (Borme) a constitución da segunda empresa que máis megas pide: Airosa Vento SL. Opta a nada máis e nada menos que a nove das dez zonas nas que a Xunta distribuíu a oferta de MW, cun investimento de máis de 700 millóns de euros. Esta firma depende de Tasga Renovables, do construtor leonés José Luis Suárez.

A sete zonas distintas opta o Banco Pastor, a quen lle saíu ben a xogada de aliarse co xigante enerxético alemán E.ON (como avanzou Xornal de Galicia). Con el deu forza a unha das tres sociedades que José María Arias Mosquera creara en abril: cambioulle o nome a E.ON Pastor Renovables (chamábase Pastor Privada Eólica 1) o 14 de xullo. Pide 585 megavatios e ofrece un investimento total de máis de cen millóns de euros en catorce plans industriais diferentes. A mesma potencia demanda EDP Renewables Europe, de Asturias, que propón un único plan investidor para Galicia por máis diñeiro que a oferta do Pastor: 727 millóns de euros. Iberdrola solicitou máis de 460 megas, e postúlase como "favorita" polo sector. Propón realizar sete plans industriais e investir máis de 750 millóns.

A AUSENCIA DE CAIXA GALICIA

Sorprende, e moito, que Caixa Galicia non se presentase á nova convocatoria eólica, posta en marcha coa chegada do PP a San Caetano tras frear o concurso do bipartito. Caixanova, pola contra, volveu optar aos megavatios coa súa sociedade Eólica Galenova SL. Co anterior decreto resultou a maior beneficiaria, pois se adxudicara 235 MW. Agora pide 426 megas, con oferta de 30 plans de industrialización -lidera este ranking xunto coa proposta de Cupa e Ceferino Nogueira- e un investimento de máis de 1.200 millóns. A presenza de Caixa Galicia, con quen consumará a fusión o 15 de novembro, redúcese a firmas da súa carteira de participadas: a mencionada de Cupa e Nogueira (con Vector Verde SA, creada no mes de xuño) e Torre de Hércules SLU. Con esta última, con presenza de Corporación Caixa Galicia, pide 273 megavatios
OUTRAS EMPRESAS

Enerxías Renovables de Galicia, de Grupo SanJosé -cuxa filial, Udra Medios, é a empresa editora de Xornal de Galicia- solicitou 391,5 megavatios, cunha oferta de oito plans industriais que supoñerían un investimento superior aos 175 millóns de euros.

Manuel Jove acode esta vez en compañía de FCC, con dúas ofertas de Sigenera SL. Con esta sociedade, participada ao 50% pola construtora, pide 306 megavatios e propón investir máis de 160 millóns noutros catorce plans industriais. Repiten experiencia os empresarios do naval con Enervalor Naval (Vulcano, Freire e Estaleiros Barreiras), Ventauria (empresarios de Lugo) e estréase Vieirasa cunha sociedade creada hai menos dun mes.

Na presentación das ofertas, Guerra aseverou que as aspirantes ofrecían un investimento de máis de 11.000 millóns, aínda que non sinalou que esta se produciría de adxudicar o total do solicitado. É dicir, o resultado de que se desen máis de 14.000 MW, cando só se adxudicarán 2.325. Unha vez máis, reivindicou o concurso como "o plan industrial máis importante da historia de Galicia". A Xunta estima que se mobilizarán investimentos por valor de ata 6.000 millóns e crearanse 12.000 postos de traballo. Economía quere recuperar " ou liderado eólico que Galicia nunca debeu perder

Carta aberta a Feijóo

Señor Presidente: En anterior carta xa lle dicía que non había ser aquela a única que lle tería que escribir, así que aquí andamos outra vez e non porque eu o desexe, senón que acabo de ler as súas declaracións verbo do feito de que a RAG presentase un recurso en contra do chamado Decreto de Plurilingüismo.

Abráiase de que se teña producido tal recurso e recrimina o feito. Señor Feijóo, non cre vostede que calquera galego, se considera que nese decreto hai elementos de ilegalidade, o que debe facer é poñer os medios para que se impida a súa posta en funcionamento? Eu confiaba en que vostede actuara así sempre que osme que algo vai en contra das leis, pero polo visto non hai tal, e cre que se deben pasar por alto certas falcatruadas. Por que? Porque as fai vostede e non outro? Di vostede que a RAG non recorreu os decretos de Fraga, pois se neles advertiu algunha materia de ilegalidade e non actuou, mal feito.

Ademais, por que lle parece mal que os tribunais digan se o que decretou é conforme á lei ou non? Non quererá dicir que sabe que o Decreto ten cousas que non son totalmente acaíadas ao dereito? Se é así iso chámase prevaricación, ben o sabe. E se non é así pois estea tranquilo que non haberá lixo.

Tamén deduzo que non lle gusta o presidente da RAG (como tal presidente quero dicir, que lle supoño respecto para as persoas), pero aí teño que lle lembrar que foi democraticamente elixido polos académicos, que son os que teñen que facer tal cousa. Elixírono a maioría deles (como a vostede o elixiron case a maioría dos galegos), e agora o señor Méndez Ferrín é o presidente da Academia con plena lexitimidade e legalidade.

Tan é así que até aqueles que escribían artigos denigratorios para el como candidato a presidente, agora, en raposeira manobra, prémiano e gábano. O cinismo non lle ten cancelas!

Afirma que os seus compromisos electorais están por enriba das institucións. Teña coidado coa soberbia, que pode botalo a perder a vostede. As institucións públicas, señor Feijóo, pódense mudar e, mesmo, suprimir sempre que se faga por medios democráticos, pero están por enriba de calquera de nós mentres existan, do contrario isto sería a casa de tócame Roque.

Pero, no tocante á Academia, a súa soberbia é un pinchacarneiro inútil: vostede pasará, ninguén o lembrará e a RAG seguirá aí, farturenta ou en precario, mais prevalecerá. Xa sobreviviu a outros máis bravos ca vostede.

Eu ben sei que di estas cousas porque despreza a todos cantos non o votamos. Nunca quixo ser presidente dos galegos, só quería e quere dar satisfacción aos que o votaron. E nin sequera a todos, porque tamén despreza a cantos non comparten ese compromiso que adquiriu, vostede saberá con quen, de baleirar Galicia de calquera signo de identidade diferenciada que puidese haber.

A súa disposición a converter Galicia ­nunha “región de España” coma outra calquera (e digo isto sen menosprezo ningún para as comunidades autónomas que veñen definidas como tales rexións) e a iso é ao que lle mete máis dedicación de todo canto fai.

A lingua é o máis claro e querido signo de identidade diferenciada de Galicia, ben que o sabe, e a Academia ten que protexelo de calquera acción que poña en perigo a súa supervivencia e neste caso o perigo vén de vostede e do seu goberno. Non presentar o recurso sería unha grave irresponsabilidade por parte da RAG.
XORNAL (Xabier P. DoCampo)