Neda - Dicen que los terrenos cedidos a la Xunta para la guardería no eran aptos

El portavoz del BNG de Neda, Manolo Castro, recuerda, en relación con el conflicto surgido tras el cierre de la guardería “O Principiño”, que los terrenos puestos a disposición de la Xunta para construir la futura escuela infantil del municipio durante el gobierno bipartito, no eran adecuados para albergar esta instalación.
Como se recordará, desde el Ayuntamiento se aseguró que cuando llegaron al gobierno local cedieron a la administración autonómica dos parcelas para construir la escuela. Asimismo, explicaron que cuando el PP llegó a la Xunta se enteraron de que no había ningún expediente sobre esta cuestión. Manolo Castro explica que los terrenos, una finca en el lugar de Empedrón y otra próxima al Centro Cívico Ramón Millarengo, no eran válidos para consttruir una guardería. Castro confirmó que el del Empedrón está catalogado por Patrimonio y no se puede obrar, mientras que el segundo no cumple con las medidas requeridas.
Desde el Bloque sostiene que tras dos años de gobierno del Partido Popular en la Xunta, “ben se poderían ter feito cousas, pero claro, para iso fai falla intención política”, explicó Castro. Por otra parte, los nacionalistas se manifestaron en contra de la forma en que se actuó desde el Concello a la hora de decidir el nombre del campo de fútbol.

O vento comeza a rolar en Galicia

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza acaba de confirmar a plena legalidade do concurso eólico promovido pola Consellaría de Innovación e Industria do anterior goberno desestimando todos e cada un dos motivos impugnatorios aducidos pola empresa Enel Green Power, motivos que coinciden, no substancial, cos esgrimidos no seu día pola Xunta do PP e recollidos, nun exercicio insólito de sectarismo xurídico, na Exposición de Motivos da Lei do Sector Eólico.

A sentenza do alto tribunal desvenda as mentiras sobre as que Feijóo, coa inestimábel axuda doutros, construíu un dos seus grandes argumentos de campaña e unha das súas máis relevantes accións de (des)goberno: a entrega do noso vento a Fenosa e a empresas vinculadas directamente ao seu partido en troques de planos industriais e de postos de traballo inexestentes, puramente virtuais. Baste como exemplo o proxecto industrial de Fenosa Wind, comercialización de bombas de calor, avaliado positivamente malia contemplar un custo anual por posto de traballo creado de 3.571 euros, un soldo mensual de apenas 297 euros!

Entanto cesaba o subdirector de industria que dirixiu o concurso do PP, o inefábel conselleiro Guerra tentaba saír ao paso da sentenza argumentando que o novo concurso está “blindado por lei” e que a anulación do concurso do bipartito era obrigada á luz dos informes da Asesoría Xurídica e do Consello Consultivo, agochando que todas as observacións destes informes, emitidos sobre o proxecto de decreto regulador do concurso, foron incluídas na redacción final da norma. Feijóo, máis prudente, escolleu gardar silenzo. Porque o vento comeza a rolar contra o PP. Aos recursos contra o novo reparto eólico, a evidencia de que as bases foron incumpridas para non prexudicar a Fenosa, a denuncia da inconsistencia dos proxectos industriais escollidos súmase agora unha sentenza que obriga a depurar responsabilidades. Responsabilidades patrimoniais mais, sobre todo, responsabilidades políticas.

Porque o sectarismo eólico do goberno de Feijóo provocou un grave dano ao país: dous anos perdidos, milleiros de postos de traballo destruídos no sector e graves dúbidas acerca da viabilidade duns aproveitamentos eólicos que por causa da demora ven en risco o acceso á prima. E disto terá que responder alguén. Xa que nin Feijóo nin o señor Guerra o van facer voluntariamente, o BNG obrigaraos a dar contas no Parlamento.

E falando de responsabilidades, quen vai responder diante dos responsábeis do concurso do bipartito inxustamente vilipendiados polo PP e os seus corifeos? Quen vai recoñecer que o conselleiro Fernando Blanco e o Director Xeral de Industria, Anxo Calvo, actuaron conforme á lei e, ao facelo, defenderon os intereses xerais de Galiza? Vaise retractar alguén de tanta mentira, de tanto infundio, de tanta calumnia agora que a Xustiza comeza a pór a cadaquén no seu sitio? Tampouco nisto agardemos por eles. Feijóo seguirá mentindo. A nós nos toca reconstruír a verdade e recuperar a memoria. Afortundamente, non todos somos iguais.
Carlos Aymerich .xornal-

INSEGURIDADES XURIDICAS - LEMBRADES-

El TSXG declara la legalidad total del decreto eólico del bipartito
El Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) ha desestimado el recurso contencioso-administrativo presentado por la empresa Enel Green Power contra el decreto 242/2008, que regulaba el aprovechamiento de la energía eólica de Galicia. La norma fue puesta en marcha por el Gobierno bipartito y fue derogada por el Ejecutivo de Alberto Núñez Feijóo, que lo tildó de ilegal. La empresa presentó un batallón de argumentaciones contra otros tantos puntos de dicho decreto, y el TSXG ha tumbado todos y cada una de los fundamentos de Enel. Fuentes jurídicas consultadas por Xornal de Galicia destacaron la importancia de la sentencia del alto tribunal gallego (del 16 de marzo) ya que “declara a legalidade de pleno dereito do decreto eólico”. Además, las mismas fuentes consideran que este pronunciamiento “anticipa que os recursos contra a adxudicación tamén serán desestimados”.

La empresa Enel Green Power había solicitado 584 megawatios (MW) de potencia y “no resultó adjudicataria de ninguno”, reza la sentencia, a la que ha tenido acceso este diario. A partir de ahí, la firma italiana –que operó conjuntamente con Fenosa o Endesa en otros procedimientos eólicos– presentó un recurso contencioso basándose la supuesta ilegalidad de hasta quince puntos del decreto del bipartito. Enel argumentó que la limitación a la hora de establecer más parques fuera de las áreas de desarrollo eólico. Según la compañía, el decreto no podía prohibir la instalación de un parque fuera de dichos espacios porque, a su entender, vulnera le Ley de Sector Eólico.

Enel Green Power también arremetió en su recurso contra lo que, entendía, era un decreto que vulneraba “el principio de liberalización de transformación de un sistema de liberalización eléctrica en un sistema cuasi-concesional”. Como el resto de los puntos impugnados, el Superior asegura que “no puede aceptarse” que la norma del bipartito “conculque la liberalización de la producción eléctrica”, cuando “como señala el letrado de la Xunta –codemandada– es una consecuencia lógica de la regulación” en el sector.

La sentencia del TSXG es también clara contra los argumentos esgrimidos por Enel en lo relativo, por ejemplo, al método de preselección de solicitudes. Se impone “la necesidad de establecer un procedimiento de preselección de solicitudes, ya que [...] la limitación de MW ofrecidos viene impuesta por las necesidades de optimizar las redes de transporte y distribución”.



EVALUACIÓN AMBIENTAL

Los letrados de la empresa también reclamaron la invalidez del decreto en tanto este no hacía constar de manera explícita la necesidad de una “Evaluación Ambiental Estratégica”, tal y como, según Enel, exige la Ley 9/2006. El alto tribunal gallego contraviene también esta argumentación y asegura que la parte demandante olvida, “sin duda interesadamente”, que “en el presente caso la administración [por el bipartito] no traza estrategias, directrices y propuestas para la satisfacción de necesidades sociales” sino que, añade el texto, “se limita a establecer el marco para que sean las empresas, en un sector liberalizado, las que prevean su satisfacción a través” de sus propuestas. Estas sí exigen, recuerda el TSXG, la declaración de un impacto ambiental. Ahora bien, esta se presenta una vez la empresa es preseleccionada “y con carácter previo a la autorización de instalación”.

Así, los quince puntos del decreto impugnados por Enel Green Power son desestimados por el Tribunal Superior de Xustiza. El mayor órgano judicial de la comunidad desestima, por tanto, el recurso interpuesto por la empresa “sin hacer expresa imposición de costas”. Enel tiene la posibilidad de presentar un recurso de casación ordinario dentro de un plazo de diez días.

Van a acabar co pan de Neda

PAN PRA HOXE DESTRUZON PRA MAÑA

O triplo fracaso de Feijóo

1. Fracaso económico e social

“Galiza é un home en paro, unha familia que non chega a fin de mes, unha parella que non pode pagar unha casa, unha muller que cobra menos que un home polo mesmo traballo, 30.000 universitarios sen perspectivas de emprego, un inferno nas listas de espera sanitarias e milleiros de persoas que esperan a que lles paguen a lei de dependencia. Serei humilde e estarei á altura” (Núñez Feijóo, Chantada, 23 de febreiro de 2009).

Dous anos despois, en Galiza hai 45.000 parados e paradas máis, 75.000 empregos destruídos, 55.000 afiliados menos á Seguridade Social, máis de 600.000 galegos e galegas por baixo do limiar da pobreza, 43.000 dependentes á espera dunha prestación, 275.000 doentes padecendo o “inferno das listas de espera sanitarias” e 300.000 demandantes de emprego.

Se mellorar a vida da maioría dos galegos e das galegas fose realmente o obxectivo do seu goberno, é obrigado concluír que Feijóo fracasou.

2. Fracaso democrático

Hai dous anos, Feijóo prometeu “erradicar” o enchufismo e o clientelismo e “non volver falar deles en catro anos”. Dixera tamén en campaña que “se cometemos erros pedirei perdón, mais sempre despois de depurar responsabilidades”. Erros cometeu abondo mais responsabilidades non depurou ningunha. E non sería por falta de oportunidades tanto no seo do goberno, como do partido, os concellos e as deputacións. A non ser que a súa forma de depurar responsabilidades sexa a que praticou o pasado 24 de febreiro en Ourense cando perguntado pola modélica política de persoal de Baltar contestou: “Agora vou para Xinzo e despois para Celanova”.

Con que excusa xustificará agora Feijóo que tránsfugas comprados con cartos públicos encabecen as candidaturas do PP en Abegondo, Mos ou Folgoso do Courel? Non é de estrañar que vaia estendéndose a idea de que Feijóo non é unha persoa fiábel, que carece de principios e de escrúpulos e que só se move polo seu interese persoal e partidario.

3. Fracaso na defensa do país

Incumprindo de forma flagrante o deber estatutario de defender Galiza, a súa identidade e os seus intereses, Núñez Feijóo pospuxo sempre na súa acción de goberno os intereses de Galiza aos cálculos e diretrices do seu partido. Por orde de Xénova os deputados galegos do PP apoiaron o Decreto do Carbón, a privatización das caixas e un sistema de financiamento que non garante os recursos que os nosos servizos públicos precisan. E nunha teima suicida dedicou a perseguir o galego o empeño e os recursos que non aplicou para combater o paro e a precariedade. Os resultados están á vista.

Frente a un goberno fracasado, o BNG exerceu estes dous anos unha oposición firme traendo á cámara as demandas e os problemas reais do país, sentando as bases da alternativa que Galiza precisa. Alternativas de goberno e, sobre todo, políticas alternativas. É preciso recuperar o sentido xenuino da democracia para que os gobernos elixidos polo pobo defendan os seus intereses e non os dos mercados. É preciso recuperar a idea de que os sistemas económicos están para producir benestar e unha vida digna para todos. Que en Galiza o autogoberno é unha condición indispensábel para lograr ­unha sociedade máis xusta e máis estábel. E que na identidade que nos une reside a enerxía coa que esta vella Nación, superando a crise, construirá un futuro mellor.
Carlos Aymerich, xornal

Máis de 5.000 persoas defenden que Galiza ten dereito e piden outras políticas para o País

O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, denunciou hoxe que “entre o Goberno do PSOE en Madrid e o goberno do PP na Xunta están a levar a Galiza a unha situación delicadísima”.

Guillerme fixo estas declaracións antes de participar na manifestación que baixo o lema “Galiza ten dereito! En defensa do emprego, do aforro e do país”, congregou a máis de 5.000 persoas esta mañá en Santiago de Compostela. A marcha, que rematou coa lectura dun manifesto na praza da Quintana a cargo do economista Xavier Vence, foi convocada conxuntamente polo BNG e a CIG.

O BNG si toma inciativas nos concellos para combater o paro

Na defensa dos intereses de Galiza

Éxito de participación

O Bloque Nacionalista Galego, agradece a participación de todos os veciños e veciñas que asistiron á charla da Lei de Augas de Galiza ( aprobada polo PP), no local da S. D. O Roxal, nela e de maneira moi pedagóxica o noso Portavoz Parlamentar Carlos Aymerich, disertou polo miudo cada un dos artigos da mesma e contestou as inquedanzas dos asistentes das moitas dúbidas plantexadas pola publicación da Lei. O BNG, queda a disposición de todas aquelas Asociacións e Colectivos par poder explicar este tema.

A Lei de Augas do Partido Popular a debate

O luns 21 de febreiro,ás 8 da tarde, no local da Polideportiva de O Roxal,o Portavoz do Bloque Nacionalista Galego no Parlamento Galego, Carlos Aymerich Cano,explicará os pormenores da Lei de Augas de Galiza, aprobada en solitario polo partido popular, a charla vai encadrada nun ciclo que a Asociación de O Roxal ten pensado desenrolar ao longo de varios luns.
O BNG de Neda, ten pensado realizar este tipo de charlas en todos aqueles locales de asociacións que así o demande, co fin de que os veciños e veciñas sexan coñecedores da lei e o que a mesma contén

A permanencia na escaleira

Afirmaba Einstein que era máis difícil rachar cun estereotipo que cun átomo. No caso galego, se existe un estereotipo xeneralizado de nós, sen lugar a dúbidas é o que nos sitúa nunha eterna permanencia na escaleira, sen subir nin baixar, nun continuo dubidar que nos imposibilita avanzar.

O físico alemán sorprenderíase se vira que no caso galego o estereotipo está a piques de converterse en cachizas, grazas ao presidente que desgoberna o noso país, porque el si sobe, pero de costas. A cuestión é ben sinxela, pois para conseguilo simplemente hai que facer todo ao revés do que procede. De aí que en só dous anos teñamos xa unha restra de decisións erradas: dende o ataque desapiadado contra a lingua e todos aqueles símbolos que nos identifican e nos definen como país; ata as modificacións da lei do solo que converten o noso territorio de novo nun campo de batalla; pasando por unha lei de augas que en lugar de recuperar os nosos recursos hídricos simplemente pretende recadar impostos; un novo reparto do vento galego que ía crear milleiros de postos de traballo e que vai camiño de converterse noutra das grandes mentiras deste Goberno dende o momento mesmo en que as empresas adxudicatarias renuncian a desenvolver os plans industriais; a través da monetarización nun momento no que están pechadas as billas dos créditos, polo que quedaremos sen postos de traballo e tamén sen os cartos; ou mesmamente esa ausencia absoluta de vontade para defender as caixas galegas, o noso tecido empresarial, ou a carencia de ideas coas que deter esa sangría continua de novos parados que nos vai deixando sen forzas para enfrontar o futuro. Un Goberno que amosa un absoluto desleixo para as cuestións estratéxicas para o país que goberna, pero unha impaciencia sen límites para as cuestións que lle amolan. Con un presidente que esta mesma semana no Parlamento confesou “in viva voce” que non tiña competencias dabondo para evitar que medre o número de parados na Galiza, que el non pode facer nada. Curiosa confesión de quen ansioso por chegar a gobernar so dous anos atrás, en plena campaña, prometía rematar coa crise en 45 días e as súas respectivas noites.

Preguntámonos entón as galegas e galegos: cal debería ser o seguinte paso que daría un gobernante responsable despois dun compromiso tan solemne co seu país? Está claro, non si? Porque o que nos transmitiu en directo este pasado mércores é aquelo que se chama nos combates de boxeo: tirar a toalla. É dicir, lanzala ao centro da lona para deter a pelexa. Neste caso el fíxoo no centro do debate político galego, no hemiciclo, diante de todos os representantes que elixiron os cidadáns, e que significa nin máis nin menos que sentirse impotente, darse por vencido, obrigando, de igual maneira que no boxeo, a parar de inmediato o combate xa que se está aceptando a derrota.

Exemplificando coa súa xestión un exercicio descrito maxistralmente por Julio Cortázar, aquel arxentino xenial que nas súas historias de cronopios e de famas escribiu as instrucións para subir unha escaleira ao revés: “Hay escaleras para subir y escaleras para bajar, lo que no se dijo entonces es que también puede haber escaleras para ir hacía atrás. Los usuarios de estos útiles artefactos comprenderán sin excesivo esfuerzo que cualquier escalera va hacia atrás si uno sube de espaldas, pero lo que en esos casos está por verse es el resultado de tan ínsolito proceso”.
Tareixa Táboas (Xornal)

Manolo Castro Candidato á Alcaldía de Neda

O candidato á alcaldía de Neda,Manolo Castro, na súa presentación, fixo fincapé nos valores que o Concello de Neda ten para un desenrolo progresivo e sostible, fora de inventos alleos, desoñecedores da realidade municipal, falou das propostas que por parte do BNG existían para Neda ( e que o goberno da Xunta do PP, truncou), vivendas de protección pública, centro de día e galescola, e tamén dos proxectos financiados polas administracións supramunicipais onde o BNG ten presenza, en apoio ás distintas Asociacións do Concello de Neda.

A política de transparencia do PP

É un dos temas máis espiñentos de cara ás próximas eleccións municipais, así que no que respecta á posible proposta de candidatos vencellados con casos de transfuguismo o PP galego parece que prefire dar a noticia o máis tarde posible. Así, onte o seu portavoz, Antonio Rodríguez Miranda, asegurou que a dirección do partido “neste momento, non ten coñecemento” de que a xuntal local do PP en Mos propuxera por unanimidade a candidatura de Nidia Arévalo para optar á reelección como alcaldesa na localidade. A actual rexedora do concello acadou o bastón de mando tras unha moción de censura en 2008, un feito que foi declarado como caso de transfuguismo pola comisión estatal, xa que estivo apoiada por un tránsfuga socialista.

Rodríguez Miranda non quixo pronunciarse onte sobre esta proposta local, aprobada o martes, xa que dixo rexeitar facer “política ficción” baseada nas noticias que apareceron nos medios de comunicación, en referencia á elección, por unanimidade, de Arévalo para ser a cabeza de lista do PP. O presidente da xunta local do PP en Mos, Camilo Augusto Martínez, recoñeceu a Xornal de Galicia que “efectivamente” aínda non se remitiu por escrito a acta da votación á dirección provincial, polo que di non saber como sentou esta decisión “que sinceramente, aínda non o sondamos” sinala, pero engade que “eles están ao día, non hai nada que non saiban”.

Ademais, Martínez explica que a elección de Nidia Arévalo como candidata “é unha aposta do grupo municipal porque nestes momentos ela é a mellor xestora, dada a súa longa traxectoria no partido e o seu labor como alcaldesa durante estes meses en Mos”, unha poboación que “pasa por un momento difícil”. Por iso, advirte: “Non queremos fisuras nin problemas no municipio, Nidia conseguiu un grupo unido por e para os veciños, non sería responsable presentarlles unha candidatura que non estivese unida”.



“comunicación oficial”

Tal e como explicou Martínez “efectivamente o PP provincial non ten constancia oficial da elección de Nidia Arévalo como candidata ás eleccións municipais” porque aínda non enviaron “a comunicación oficial”, xa que “a pesar de que tentamos facelo o máis rápido posible, transcribir as actas e outros trámites obrigáronnos a atrasalo até mañá (por hoxe venres)”, engade. No PP pontevedrés tamén confirmaron a Xornal que a día de onte non recibiran a notificación da xunta local, que logo terá que ser estudada e aprobada, ou non, polo comité electoral provincial. Este órgano non ten data fixa para reunirse e aínda debe recibir “por escrito” a proposta para pasar a considerala nun encontro no que tamén se valorarían as candidaturas doutros concellos.



NOVO PARTIDO EN SANXENXO
Mentres o proceso se atopa neste punto en Mos –similar ao de Abegondo, outro dos concellos onde o PP local elixiu unha persoa vinculada ao transfuguismo, José Antonio Santiso Miramontes, que tamén está a espera da ratificación por parte do comité provincial– en Sanxenxo, un grupo de exconcelleiros do PP fundaron un novo partido para presentarse as eleccións municipais de maio. Estes críticos coa xestora popular que dirixe a actual alcaldesa Catalina González, din que o PP local “non responde a intereses da poboación”, senón a outros “de partido ou persoais”. Polo momento, dous exedis forman o grupo, pero o presidente da mesma Francisco Villaverde espera que non serán “menos de seis” os que se integrarán baixo o nome de Agrupación Liberal de Sanxenxo.

Nesta localidade, outro exconcelleiro popular Fernando Villaverde xa creou tamén unha nova forza, o Foro Popular de Sanxenxo, que ten previsto presentarse ás eleccións municipais.

Xornal

Presentación candidato á alcaldía de Neda

O vindeiro venres día 21 de xaneiro, o BNG, fai a presentación do candidato á Alcaldía de Neda, na Casa das Palmeiras, este acto é aberto a todo o público, contando coa presenza do portavoz parlamentar Carlos Aymerich, polo que o BNG convida a tódolos veciños e veciñas, á asistencia ao mesmo.

Aprobado o saneamento da Vila de Anca e Chao da Aldea ( Viladonelle)

Na sesión plenaria da Deputación Provincial de A Coruña, celebrado o pasado 17 de decembro, aprobouse a 3ª fase da anualidade 2010 do Plan de Cooperación Provincial(PCC), nela se inclúen, as obras de saneamento da Vila de Anca, Chao da Aldea ( Viladonelle) cun orzamento de 299.766,80 €, dos que a Entidade provincial aporta 270.298,20 €.

Manolo Castro Alonso, elexido candidato á Alcaldía de Neda polo BNG

O actual portavoz do Bloque Nacionalista Galego, no concello de Neda, foi elexido por maioría absoluta, na asemblea celebrada recemente no local do BNG de Neda, como candidato á alcaldía de Neda,; Manolo Castro, presentou diante da asemblea á maioría da candidatura (unha candidatura que ademais queda aberta a algunha nova incorporación), formada por mulleres e homes que o van acompañar nas vindeiras eleccións municipais do 29 de maio, persoas que ademais do coñecemnto en tareas municipais, gozan de traxectoria no ámbito do movemento asociativo no concello de Neda. Manolo Castro ( traballador da Administración Autonómica ), a estas alturas é un dos mais veteranos concelleiros de Neda, foi responsable do Bloque Nacionalista Galego mais de 12 anos, formou parte dos movementos asociativos do concello e está integrado no Consello Comarcal, máximo órgano de dirección do BNG comarcal entre asembleas.

Xa sei que estamos en festas, pero ?

A crise económica e social de Ferrolterra
Ferrolterra está a sufrir un dos períodos recesivos máis duros da súa historia. O ciclo contractivo, que na ría de Ferrol comezou xa hai tempo coa primeira reconversión, a mediados dos anos oitenta do pasado século, tinguiuse de cores moi escuros no comezo do novo milenio cando, no ano 2004, foi asinado un novo acordo de reconversión entre os sindicatos maioritarios -CC.OO. e UGT- a patronal SEPI e a Unión Europea que obrigaba a saír do mercado da construción naval civil ata o ano 2015 ao estaleiro Astano, un dos principais motores de xeración de actividade e emprego da bisbarra ferrolterrán.
Ademais, a bisbarra ferrolá está a ser gravemente atinxida neste segundo lustro de século polo retraso na dotación de infraestruturas de transporte ao porto exterior de Caneliñas -camiños de ferro e plataforma loxística de Mougá- imprescindibles pra convertilo nunha auténtica plataforma marítima de transporte intermodal, pola nova regulamentación sobre o consumo do carbón que atinxe seriamente á viabilidade do propio porto exterior, ao sector de transporte e á xeración de enerxía eléctrica nas centrais das Pontes, e polos retrasos do concurso eólico e a adxudicación final a empresas sen vinculación efectiva nin plantas de produción en Galicia.
Ora por decisións do governo central, ora por decisións do governo autonómico, os sectores marítimo, naval e enerxético, piares fundamentais pra o futuro desenvolvemento ferrolterrán, están a ser postos en tea de xuizo sen que se produza reacción cidadán diante de tanto aldraxe. Ferrol está adormecido e non é quen de espertar do seu letargo. A súa poboación, avellentada e atordoada polos sucesivos expedientes de reconversión, non é quén de arrepoñerse e os partidos políticos maioritarios e sindicatos afíns, co seu silencio, parecen bendecir este triste sino. É triste que perdamos a memoria do que fomos. E triste que as forzas máis vivas e noutrora mobilizadoras da cidadanía ferrolá fiquen caladas mentres as nosas posibilidades de futuro se esfarelan, mentres o saber colectivo da cidade na área da construción naval, tanto no eido off shore como na construción naval militar como na fabricación de turbinas se vai esvaecendo a base de prexubilacións e xubilacións definitivas dos enxeñeiros, delineantes, técnicos e operarios expertos que fixeron da nosa cidade e das súas empresas Bazán e Astano marcas prestixio internacional na construción naval mundial. É certo que construción naval na ría de Ferrol, ao longo de todo o século XX, deixou en segundo plano os aspectos de racionalización de procesos, organización, control da produción e control de custos. A falla de capacidade directiva para resolvelos -Bazán e Astano tiveron enxeñeiros e tecnólogos de primeiro nivel nos eidos da definición técnica, pero malos xestores en orgaización, procesos e control- e o encastelamento sindical nunha actitude inmobilista e pouco flexible, impediron a modernización do sector nos últimos trinta anos.
A anterior dirección de Navantia non foi quén de acadar os obxectivos do plano estratéxico 2007/2011. Os novos xestores deben ser os responsables de impulsar un proceso de modernización tecnolóxica e orgaizativa que permita definir e fabricar novos produtos, diminuír os custos fixos e tecer redes de colaboración máis efectivas e transparentes coas empresas auxiliares. Os sindicatos no deben ficar ao marxe, polo contrario, deben implicarse nunha actitude máis pro-activa, favorecendo a flexibilidade e transladando aos seus afliados a idea de que se a empresa non aumenta a súa produtividade non é competitiva, se non é competitiva non hai mercado, se non hai mercado non hai negocio, e se non hai negocio non hai emprego nin salarios. Desacóugame moito a constatación dun estado de ánimo xeralizado, de derrota, que o penetra todo, que estende o bulo de que o sector naval non ten futuro, e que a única solución e a prexubilación. Algúns din que cos nosos salarios non podemos construír barcos ¡Non é certo! Alemaña é hoxe o principal construtor europeo, Noruega é o principal foco da tecnoloxía off shore en Europa e Dinamarca está a liderar a construción de plataformas de soporte para torres eólicas mariñas. En todos estes países as condicións de vida e os salarios son moito máis altos que os españois. Acontece o mesmo en Asia con Xapón e Corea. O problema non son os salarios nominais, senón a relación entre o que se cobra e o que se fai. É imprescindible aumentar a produtividade do factor traballo, porque é moito máis baixa en España que nos países nos que a construción naval funciona. A responsabilidade cómpre en primeiro lugar aos que dirixen, aos que deberían orgaizar e non teñen capacidade, non queren ou non saben pero, tamén ás orgaizacións sindicais que non poden seguir a pasar do problema sen querer ver as ameazas que atinxen ao sector, sen ter en conta a precaria situación patrimonial da empresa e sen implicarse a prol dos procesos de maior flexibilidade, incremento da produtividade e innovación tecnolóxica.
art, voz
esperta Ferrolterra

Felices Festas

A Asemblea Local do BNG, deséxavos Felices Festas

O nacionalista Pérez Bouza, senador "revelación" para os xornalistas

O senador do BNG recibiu o premio que conceden os periodistas parlamentarios das Cortes do Estado
O senador do BNG, Xosé Manuel Pérez Bouza, foi galardonado onte á noite como “Senador Revelación” por parte dos Xornalistas Parlamentares das Cortes do Estado.
Son moitas as súas iniciativas sobre as principais infraestruturas galegas, nomeadamente ourensanas, sobre aspeitos medioambientais, culturais e socio-económicas. "Sen esquecer a súa orixe ourensá, de A Limia, que lle leva a amosar unha especial sensibilidade cos problemas e temas relacionados con esta terra". A deputada do BNG, Olaia Fernández Davila, tamén estaba nominada polos xornalistas parlamentares ao galardón de parlamentar máis activa

ES LO QUE HAY

La historia se repite y se repite tal cual en el fondo y en las formas, pues lo ocurrido con Astano, ahora se vuelve a vivir con el decreto del carbón. Esa amarga experiencia vivida en Ferrolterra con el astillero de Fene, producto del engaño del PP y del PSOE, ahora se vuelve a repetir con las centrales térmicas de As Pontes y Cerceda y con los mismos partidos como protagonistas.

Los pasos dados hasta el momento con el Decreto del carbón, guardan un parecido extraordinario con lo vivido con Astano, y las presumibles consecuencias, ni que decir tiene. Pero si esto lleva el camino que lleva, que a nadie le quepa la menor duda de que es por la acción política desplegada por los dos grandes partidos así como, por la condescendencia que con estos tuvieron los grandes sindicatos.
Por eso, y aún siendo normal que nos lamentemos, lo que ya no lo es tanto es que nos sorprendamos. Pues las posturas adoptadas por todos estos agentes en alguno de los últimos acontecimientos producidos en esta comarca, dejaron patente que para ellos hay otros intereses que priman por encima de los de Ferrolterra. Y claro, estando las cosas así, por estas comarcas a nadie le puede extrañar el divorcio existente entre la sociedad y la clase dirigente actual.

No se puede entender que haga tan solo unas semanas que los encerrados en el ayuntamiento de As Pontes por el Decreto del carbón, no recibiesen más que apoyos por parte de diputados, senadores, conselleiros, alcaldes..., etc., etc., y ahora, a la vuelta de la esquina, toda esa solidaridad sea mentira cochina.
Una vez más, los ciudadanos de Ferrolterra fuimos espectadores de hasta donde puede llegar la hipocresía de algunos representantes políticos, y eso, se pudo constatar con la negativa de los senadores de los dos grandes partidos a apoyar la proposición del BNG para intentar modificar el decreto del carbón.

¿Dónde están ahora todos esos personajes que hace tan solo unos días se sumaban a todas y cada una de las manifestaciones que por el Decreto del carbón se hacían? ¿Pero dónde están esos que decían que antes que socialistas eran gallegos? ¿Cómo puede un senador de Ferrol, Juan Juncal, no apoyar modificaciones al Decreto para que éste sea más equitativo con su tierra?

Es cierto que estos dos partidos y por su implantación por toda la geografía española, tienen que defender múltiples y diferentes intereses, pero lo que no se puede aceptar, es la doble moralidad que los representantes gallegos de estos dos partidos demuestran un día si y otro también, diciendo una cosa en Galicia y haciendo otra bien distinta en Madrid.

La verdad es que se comportan como unos falsos. Y no vale decir que uno se debe a la disciplina de partido, no, no vale, porque esa es la justificación a comportamientos que casi siempre significan mirar para el propio ombligo.

En democracia, efectivamente a quien uno se debe es a los intereses generales del pueblo, pero esos intereses, no pueden pasar permanentemente por perjudicar una y otra vez a los mismos de siempre, como ocurre con las comarcas de Ferrolterra. Y si llega el momento, en el que uno no puede ser honrado al cien por cien, esa falta de honradez tiene que darse por extralimitarse uno en la defensa de su tierra, en la defensa de la tierra en la que uno nació, en la que vive y por la que es cargo público. Y en ese contexto, creo sinceramente que los representantes políticos y sindicales de Ferrolterra, últimamente no se están portando todo lo bien que debieran con ella.

Se dice del indecente, que es una persona que no tiene honestidad. Y en esa línea, habría que preguntarse hasta dónde llega la integridad de esos políticos que se atreven a posicionarse públicamente y luego sin el menor rubor, cambian su postura y dicen digo donde decían diego. Esos mismos representantes públicos que no dudaran (hay que ver que cara tienen) ni lo más mínimo en volver a pedirle su apoyo a aquellos a los que ahora, una vez más, traicionaron

Los efectos que el decreto del carbón tendrá en As Pontes y Cerceda, así como en sus zonas de influencia, todavía se desconocen, y eso ocurre porque la partida aún no terminó. De momento, ya se consiguió poder subvencionar cuatro años más, y a partir de ahí, ya veremos.

¿Recuerdan que hace dos días era hasta el 2014? Pues bien, ahora ya es hasta el 2018 y veremos hasta donde esto da de sí, porque igual y desgraciadamente, ocurre lo mismo que con Astano.
Mal haríamos los ciudadanos en ignorar todas estas jugarretas que nos hacen, la sociedad debe de tener presente quien y como le defiende, y en ese contexto, debe de saber si tiene que rectificar o no.

Si es lo que hay y se mantiene, es porque el pueblo, soberano, así lo quiere, por lo tanto, si aún teniendo la oportunidad de cambiar las cosas no lo hacemos, luego no nos lamentemos.
Viernes, 10 de Diciembre de 2010 00:00 Jesús Varela Castro ( D.F)